บทที่ 201

เธอพยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมา “เกี่ยวก้อยสัญญานะคะ...”

“ได้สิ เกี่ยวก้อยสัญญา”

เอเลนยิ้มขณะเกี่ยวปลายนิ้วก้อยของเธอกับของวีรา ความเศร้าที่รู้สึกเมื่อครู่เพราะเรื่องลูกชายค่อยๆ สลายไปภายใต้ความรักที่ลูกสาวมีให้

ไม่ไกลออกไป เอมิลี่มองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา

เธอไม่ได้ยินว่าสองแม่ลูกพูดอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ